ازدواج درست و پايدار، ازدواجي است که زوجين از آن احساس رضايت و خوشبختي کنند، ازدواجي است که اساسش بر ستون محکم عشق بنا شده باشد، نه آن که پايه هاي عظيم آن روي موجي از هوس ها و هيال هاي خام گذاشته شود و نام آن را عشق بپندارد. عشق، نياز برتر انسان است، ولي کدام عشق؟ عشق حقيقي يا عشق مجازي؟ عشق راستين و حقيقي که حکمران و فرمانرواي آن قوه عقل است، يا عشق دروغين و شهواني که حاکم آن قدرت غريزه جنسي و پيروي از هوي و هوس است؟
هيچ چيز مانند کلمه عشق، خيال انگيز نيست. در بين کلمات، لفظ عشق شايد از معدود کلماتي باشد که اين همه تعبيرات مختلف و ضد و تقيض در مورد آن شده است. گاهي آن را ستوده اند مانند گوته، شاعر نامي آلمان، که مي گويد: عشق، افسر زندگي و سعادت جاوداني است. گاهي تيرهاي زبان و قلم را به سوي آن پرتاب کردند و آن را مورد نکوهش قرار دادند، مانند کارلايل که بي پروا در مورد عشق سخن رانده و گفته است: عشق، تنها يک جنون نيست، بلکه ترکيبي است از چند جنون.
معناهاي زيادي براي عشق بيان کرده اند. عشق از نگاه برخي، کشش و جاذبه نيرومند و خارق العاده ميان دو موجود جاندار يا بي جان است. عشق و علاقه اي که انسان به جمادات دارد از خودخواهي او ناشي مي گردد؛ بدين معنا که انسان اشياء را براي آن مي خواهد که فداي آسايس خود بکند. عشق و علاقه مفرط بين زوجين، بدين شکل است که هر يک از آنها سعادت و آسايش ديگري را مي طلبد و از گذشت و ايثار درباره ديگري لذت مي برند. اين نوع عشق، در مسير يک هدف عالي و ارزنده است که هيچ چيز بالاتر از آن تصور نمي شود؛ زيرا قدرت نوآوري و خلاقيت آن به حدي است که به راحتي مي تواند هر مانع و مشکلي را تحت الشعاع خود قرار دهد و به سرعت همه موانع را در مسير تکامل پشت سر بگذارد. منظور ما از ازدواج درست و پايدار، همين عشق است. تمام ستايش هاي شاعران، عارفان، نويسندگان و ... از لفظ عشق نيز به سبب همين نيروي عظيم و خلاقيت بي نظير و اعجاب انگيز عشق است.
|
موضوع: پند زندگي ازدواج و عشق (قسمت اول)
