انتظار سیاه:
هرجا که باشم مرا فراموش نکن
اگرچه شمعی هستم اما مرا خاموش نکن
من آن شمعی هستم که پروانه ای ندارد
من آن عاشقی هستم که آشیانه ندارد
بی نام و نشونی اهل همین جا هستم
زیر درختی تک و تنها به انتظار نشستم
دستام رو به خداست تا به ابد، تا به همیشه
نشستن و تنها موندن میدونم زندگی نمیشه
اما قصه زندگی هر کسی از یه جا شروع میشه
زندگی منم شده مثل قطره بارونی پشت شیشه
منی که دستام به زنجیر غم گرفتار شده
صورتم از اشکهای چشم سیراب شده
حس بی تابی و تنهایی در درونم موج میزند
گویی یکی به شیشه دلم دائم تلنگر میزند
آفتاب زیبای زمینی کم کم بار سفر میبند
دلم عاشق است اما به کسی دل نمیبند
امشب، چه شب سرد و تاریکی است
میدونم وقت مردن من نزدیک است
گرچه قصه عمرم به بلندی شب اما کوتاه بود
شاید خوب اما خودم میگم پر از گناه بود
از این زمونه خاطره خوشی به یاد ندارم
دیگه حتی طاقت ناله و فریاد ندارم
به روی کاغذی سفید خط خطی میکنم
فقط از غم و درد خویش یادی میکنم
آروم آروم چشام رو روی هم میزارم
کم کم خاطرات گذشته رو به یادم میارم
چشام رو میبندم و برای لحظاتی میخندم
بهتره که برای مدتی به غم دنیا دل نبندم
برای لحظاتی همه جا ساکت و خاموش میشه
گویی چراغ دلم برای همیشه خاموش میشه
دل باد و آسمون هم از غصه پر میشه
دل سنگ بعضی آدما از غصه شکسته میشه
اگر صد سال بعد قلبم باشد و آن را بشکافی
خواهی دید که نوشته عشقم بزرگترین اشتباهی
ناشناس(پسر)...
|
موضوع: انتظار سیاه
